Ustawa z dnia 10 maja 2018 r. o zmianie ustawy o pracowniczych programach emerytalnych, która weszła w życie dnia 7 czerwca 2018 r., wprowadziła zmiany w funkcjonowaniu pracowniczych programów emerytalnych (PPE).

Prawo do uczestnictwa w programie przysługuje pracownikowi, który jest zatrudniony u danego pracodawcy, nie krócej niż 3 miesiące, chyba że umowa zakładowa stanowi inaczej. Nowością jest to, że umowa zakładowa nie może przewidywać dłuższego niż 3 lata stażu pracy u danego pracodawcy, uprawniającego do uczestnictwa w programie.

Umowy zakładowe przewidujące dłuższy niż 3 lata staż pracy u danego pracodawcy, uprawniający do uczestnictwa w PPE, powinny zostać dostosowane do znowelizowanych przepisów do dnia 31 grudnia 2018 r. Zmiana umów zakładowych nie wymaga wydania decyzji administracyjnej przez organ nadzoru – Komisję Nadzoru Finansowego, jednakże pracodawca zgłasza informację o zmianie do organu nadzoru w terminie 30 dni od dnia jej dokonania.

Postanowienia umów zakładowych sprzeczne z ustawą będą nieważne od 1 stycznia 2019 r., a w ich miejsce będą miały zastosowanie przepisy ustawowe.

Ponadto ustawa rozszerza obowiązki informacyjne pracodawców prowadzących PPE. Pracodawca, na wniosek uczestnika programu, ma obowiązek niezwłocznego poinformowania go, nie częściej niż raz w roku, na piśmie (w postaci papierowej lub elektronicznej) o skutkach prawnych ustania zatrudnienia uczestnika w odniesieniu do środków gromadzonych na jego rachunku. Zmianie uległ też sposób informowania pracowników o warunkach funkcjonowania programu, gdyż zgodnie z brzmieniem znowelizowanego przepisu „Pracodawca jest obowiązany do przekazywania pracownikom w sposób zrozumiały, na piśmie, w postaci papierowej lub elektronicznej informacji o warunkach funkcjonowania programu”.