Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 16 grudnia 2014 r. (sygn. akt II UZ 57/14) orzekł, że wydanie odmiennego wyroku w analogicznej sprawie nie może stanowić przesłanki wznowienia postępowania. W ocenie sądu, taka okoliczność nie może być uznana za świadczącą o pozbawieniu strony możliwości działania na skutek naruszenia przepisów prawa, ani nie stanowi nowej okoliczności faktycznej lub dowodu, mających wpływ na wynik sprawy zakończonej prawomocnym wyrokiem, z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu.

Powód wnosił o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem sądu, powołując się na to, że po zakończeniu postępowania, ten sam sąd wydał odmienny wyrok w sprawie o analogicznych okolicznościach faktycznych i prawnych, uznając żądania powoda. Podstawę prawną wznowienia postępowania według powoda miał stanowić art. 401 pkt 2 Kodeksu postępowania cywilnego, tj. w ocenie powoda był on pozbawiony możliwości działania ze względu na naruszenie przepisów prawa oraz art. 403 § 2 Kodeksu postępowania cywilnego, tj. wykrycie takich okoliczności faktycznych i dowodowych, które mają wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu.

W ocenie Sądu Najwyższego, wydanie odmiennego wyroku w podobnej sprawie z istoty nie może zostać uznane za świadczące o pozbawieniu strony możliwości działania na skutek naruszenia przepisów prawa, ponieważ wadliwość orzeczenia wynikająca z naruszenia przepisów prawa nie może być kwalifikowana jako ustawowa podstawa wznowienia postępowania. Ponadto taki odmienny wyrok nie może stanowić nowej okoliczności faktycznej lub dowodu, mających wpływ na wynik pierwotnej sprawy, z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu, ponieważ w istocie nie wpływa w żaden sposób na okoliczności faktyczne zakończonej już prawomocnie sprawy.