Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 11 sierpnia 2016 r., w sprawie o sygn. akt II PK 246/15 (LEX nr 2087097) wskazał, że prawdziwą (rzeczywistą) przyczyną uzasadniającą wypowiedzenie umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony jest nie tylko przyczyna istniejąca już w dacie dokonania wypowiedzenia, ale też taka, która wprawdzie jeszcze nie zaistniała (nie ziściła się), lecz jej wystąpienie w nieodległej przyszłości (w szczególności w okresie wypowiedzenia lub bezpośrednio po jego upływie) jest pewne.

Uzasadniając powyższe stanowisko Sąd Najwyższy wskazał, że przyczyny wypowiedzenia odnoszące się do bliskiej przyszłości w pewnym sensie już „istnieją”, mogą być bowiem na tyle pewne, że istnieją w sensie rzeczywistej motywacji działania pracodawcy. Ten pogląd nabiera znaczenia zwłaszcza w przypadku likwidacji stanowiska pracy, jak również w przypadku likwidacji pracodawcy (stanowiących dostateczną przyczynę wypowiedzenia), gdy nie można racjonalnie oczekiwać, że zasadne wypowiedzenie może nastąpić już po „zaistnieniu” tych przyczyn.

Ponadto Sąd Najwyższy uściślił, że przyczyny te mogą być różne, niekoniecznie związane z późniejszymi zmianami organizacyjnymi zachodzącymi u pracodawcy, w tym likwidacją stanowiska pracy, czy likwidacją pracodawcy, może to być również, np. upływ kadencji organu. Katalog takich przyczyn jest otwarty.