Co do zasady twórcy przysługuje wyłączne prawo do korzystania z utworu i rozporządzania nim na wszystkich polach eksploatacji oraz do wynagrodzenia za korzystanie z utworu. Twórca utworu może udzielić upoważnienia do korzystania z utworu poprzez udzielenie licencji.

Art. 67 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych wyróżnia dwa rodzaje licencji: wyłączną i niewyłączną. W umowie licencji wyłącznej licencjodawca zobowiązuje się, że w czasie trwania umowy nie udzieli licencji żadnej innej osobie.

Praktyczny problem związany z wyłącznością umów licencji odnosi się do możliwości korzystania z utworu przez licencjodawcę w ten sam sposób, który został objęty zastrzeżeniem wyłączności na rzecz licencjobiorcy.

Ustawa o prawie autorskim i prawach pokrewnych nie określa wyraźnie, czy udzielający licencji wyłącznej zobowiązuje się tylko do nieudzielania innych licencji, ale sam ma możliwość korzystania z utworu, czy też poprzez udzielenie licencji wyłącznej zobowiązuje się do niekorzystania z utworu.

W literaturze prezentowane są oba ww. stanowiska. W przeważającej części przyjmuje się jednak, iż w przypadku braku odmiennych postanowień licencjodawca będzie uprawniony do korzystania z utworu również w zakresie, w jakim uprawnienie takie uzyskał wyłączny licencjobiorca.

Oznacza to, że jeśli licencjobiorca chce wyłączyć możliwość korzystania z utworu również przez licencjodawcę powinno to zostać określone w umowie licencji.