W dniu 9 listopada 2017 r. Sąd Najwyższy w składzie 3 sędziów wydał uchwałę (sygn. III CZP 43/17), w której uznał, że roszczenie o zadośćuczynienie pieniężne za naruszenie dóbr osobistych przechodzi na następcę prawnego pod tytułem ogólnym osoby prawnej, gdy powództwo o jego zasądzenie zostało wytoczone przed jej ustaniem (art. 448 w zw. z art 445 § 3 i w zw. z art. 43 k.c.).

Przedmiotowa uchwała była odpowiedzią na pytanie prawne skierowane przez Sąd Apelacyjny w Gdańsku, który powziął wątpliwość, czy na podmiot, który jest następcą prawnym osoby prawnej (w tym wypadku kasy kredytowo – oszczędnościowej) przechodzi roszczenie o zadośćuczynienie pieniężne za naruszenie dóbr osobistych.  Sąd Najwyższy podejmując uchwałę uznał, że do przejścia roszczenia o zadośćuczynienie pieniężne za naruszenie dóbr osobistych  dochodzi, ale jedynie w wypadku, gdy powództwo o zasądzenie zadośćuczynienia zostało złożone przez podmiot uprawniony przed jego ustaniem (przejęciem przez inny podmiot).  Sąd Najwyższy potwierdził tym samym, że status następców osób prawnych w zakresie legitymacji do dochodzenia roszczeń o zadośćuczynienie pieniężne za naruszenie dóbr osobistych jest identyczny jak status spadkobierców osoby prawnej, w rozumieniu art. 445 § 3 k.c.