W dniu 6 listopada 2017 r. Naczelny Sąd Administracyjny w 7 osobowym składzie wydał uchwałę (sygn. akt. II FPS 3/17), w której rozstrzygnął kwestię związaną z terminem przedawnienia możliwości weryfikacji straty podatkowej w podatku dochodowym od osób prawnych.

NSA stwierdził, iż w świetle art. 24 w zw. z art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa w brzmieniu obowiązującym od 1 września 2005 r., nie jest dopuszczalne prowadzenie postępowania podatkowego i orzekanie o wysokości straty w podatku dochodowym od osób prawnych za rok podatkowy, w którym została ona poniesiona, w sytuacji gdy upłynął termin przedawnienia zobowiązania podatkowego za ten rok.

Na gruncie powyższego zagadnienia wykształciły się dwie rozbieżne linie w orzecznictwie. Zgodnie z pierwszą z nich, strata podatkowa nie ulega przedawnieniu, ponieważ nie mieści się w zakresie pojęcia zobowiązania podatkowego. Pogląd ten umożliwiał organom podatkowym wydawanie decyzji, określającej stratę podatkowej w podatku dochodowym od osób prawnych, do czasu kiedy możliwa byłaby weryfikacja deklaracji za rok podatkowy, w którym strata ta została rozliczona.

Natomiast zgodnie z drugim stanowiskiem, które zostało potwierdzone w uchwale NSA z dnia 6 listopada 2017 r. przyjęto, że w związku z tym, iż zobowiązanie podatkowe przestaje istnieć poprzez jego przedawnienie, organy podatkowe nie mają możliwości prowadzenia postępowania w sprawie określenia straty. Dodatkowo za wskazanym założeniem przemawia obowiązek podatnika w postaci przechowywania ksiąg podatkowych do czasu upływu okresu przedawnienia zobowiązania podatkowego.