Zgodnie z wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 11 lutego 2014 r., (sygn. akt I PK 172/13) pracownik, który jest obecny w pracy (wykonujący obowiązki pracownicze lub pozostający w gotowości do ich wykonywania), którego niezdolność do pracy została stwierdzona zaświadczeniem lekarskim, nie korzysta z ochrony przed wypowiedzeniem umowy o pracę ustanowionej w art. 41 k.p.

Warunkiem przyznania pracownikowi ochrony przewidzianej w art. 41 k.p. jest faktyczna nieobecność pracownika w pracy. Nie ma natomiast znaczenia sama niezdolność do pracy z powodu choroby, także potwierdzona zaświadczeniem lekarskim, jeżeli mimo tego pracownik jest obecny w pracy. Niezdolność do pracy może uzasadniać nieobecność pracownika, ale sama w sobie nie świadczy o faktycznej obecności pracownika i nie aktualizuje ochrony z art. 41 k.p.

Odmiennie wygląda sytuacja, w której pracownik pozostaje w pracy lub przybywa do pracy jedynie w celu załatwienia spraw ważnych dla pracodawcy lub zakładu pracy. W takim wypadku to sąd każdorazowo powinien ocenić, czy wypowiedzenie umowy jest uzasadnione w rozumieniu art. 41 § 1 k.p. oraz czy wypowiedzenie umowy o pracę przez pracodawcę w takiej sytuacji nie jest sprzeczne z zasadami współżycia społecznego.