Sąd Najwyższy w Uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 12 czerwca 2014 r. wskazał, że pracodawca zobowiązany jest zwrócić pracownikowi – kierowcy samochodu ciężarowego wykonującemu przewozy międzynarodowe koszt noclegu w warunkach i wysokości określonych w rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 19 grudnia 2002 r. w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju (Dz. U. Nr 236, poz 1991 ze zm.).

W ocenie Sądu Najwyższego, zapewnienie kierowcy odpowiedniego miejsca do spania w kabinie pojazdu ciężarowego nie spełnia wymogów wyżej wskazanego rozporządzenia, a jedynie pozwala na wykorzystanie przez kierowcę w samochodzie dobowego (dziennego) odpoczynku zgodnie z wymogami zawartymi w art. 8 ust. 8 Rozporządzenia (We) Nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego. W celu przestrzegania przepisów zawartych w rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej, należy zapewnić pracownikowi nocleg w odpowiednim miejscu i co najmniej na warunkach określonych rozporządzeniem, albo korzystniejszych, zgodnie z postanowieniami umowy o pracę lub układu zbiorowego pracy, czy też innych przepisów szczególnych prawa pracy.